Poniżej przytaczamy nader ciekawy wyrok, jaki zapadł ostatnio we Francji . Sprawa klasyczna - spółka Zadig Productions wyprodukowała film, który znalazł się w serwisie Google Video. Google, na żądanie Zadig, film wykasował, ale za chwilę pojawił się ponownie. W końcu producent nie wytrzymał i pozwał Google o naruszenie praw autorskich. Google bronił sie też klasycznie, że jest service providerem i nie ponosi odpowiedzialności za naruszenia dokonywane przez użytkowników. Co z tego wynikło w dalszej części notki.

Wyrok i jego tłumaczenie zawdzięczamy naszemu nieocenionemu człowiekowi we Francji, Marcinowi Serafinowi. Merci bien!

Jedno wyjaśnienie - „podmiot udostępniające miejsce” to po prostu service provider.

Zadig Productions i inni v. Google Inc. Afa

Fakty, procedura i żądania

Spółka Zadig Productions wyprodukowała film dokumentalny zatytułowany „Zagubione dzieci Tranquility Bay” (lub „Tranquility Bay” w swojej wersji międzynarodowej), którego twórcami - reżyserami są Jean Robert V. Oraz Mathieu V.

Po pierwszej prezentacji na międzynarodowym festiwalu programów audiowizualnych w Biaritz, filmy zostały rozpowszechnione w Australii na kanale SBS 14 marca 2006 r., natomiast ostateczna wersja dokumentu, przeznaczona do wykorzystania międzynarodowego, została rozpowszechniona na terenie Francji na kanale France 2 w czwartek, 11 maja 2006 r.

Dnia 12 kwietnia 2006 r., po uzyskaniu wiedzy, iż rzeczony dokument był dostępny w internecie poprzez stronę Google video, spółka Zadig Productions skierowała do spółki amerykańskiej Google Inc., zarejestrowanej w stanie Delaware, 3 kolejne pisma (w dniach 13 i 14 kwietnia 2006 r.). Poczynając od 15 kwietnia 2006 r., spółka ta [Google Inc] wskazała, iż zablokowała w swoim serwisie dostęp do rzeczonego dokumentu.

Po ustalenia, iż film był ponownie dostępny poprzez serwis Google Video, jednakże pod innym adresem, spółka Zadig Productions skierowała w dniach 17 i 18 kwietnia dwa nowe pisma do spółki Google Inc., która to poinformowała [spółkę Zadig] o usunięciu [dokumentu] wieczorem 19 kwietnia 2006 r.

Spółka Zadig Productions oraz Jean Robert V. I Mathieu V., dnia 12 czerwca 2006 r., pozwali spółkę Google Inc. przed tribunal de grande instance w Paryżu [komentarz: Sąd odpowiedzialny za rozpatrywanie m.in. spraw z zakresu własności intelektualnej] zarzucając jej naruszenie praw spółki [Zadig Productions] jako autora oraz producenta, a w konsekwencji żądając:

• publikacji wyroku w pięciu dziennikach lub czasopismach,
• zasądzenia na od pozwanej na jej rzecz kwoty 100 000 EUR jako odszkodowania za naruszenie jej praw majątkowych jako autora oraz jako praw majątkowych jako producenta, a także
• zasądzenia kwoty 10.000 EUR tytułem odszkodowania na podstawie art. 1382 Code civil [komentarz: artykuł stanowiący w prawie francuskim podstawą dochodzenia odszkodowania za czyny nieuczciwej konkurencji] na rzecz Jean Robert V oraz Mathieu V. kwoty 20 000 EUR dla każdego z osobna tytułem odszkodowania za naruszenie ich autorskich praw osobistych,
• wszystko pod rygorem grzywny w wysokości 1000EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku,

jak również zapłaty na rzecz spółki Zadig Productions kwoty 10.000 EUR na podstawie art. 700 NCPC, wszystkie żądania wraz z roszczeniem o wydanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po ustaleniu, iż dokument będący podstawą roszczeń był ponownie dostępny w serwisie Google Video 1 grudnia 2006 r., powodowie wnieśli oraz uzyskali zarządzenie tymczasowe wobec spółki Google Inc., następnie zastąpione zarządzeniem z dnia 16 maja 2007 r., o tymczasowym zakazie [rozpowszechniania przedmiotowego dokumentu], pod rygorem grzywny w wysokości 10.000 EUR za każdy przypadek naruszenia zarządzenia licząc od uzyskania przez nie prawomocności.

W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2007 r. spółka Zadig Productions oraz Jean Robert V. I Mathieu V., po odrzuceniu argumentów pozwanej, rozszerzyli swoje żądania, ostatecznie domagając się, wraz z żądaniami zgłoszonymi w pozwie,

• zasądzenia na ich rzecz kwoty 150.000 EUR tytułem naruszenia majątkowych praw autorskich
• Zasądzenia na ich rzecz odszkodowania tytułem art. 1382 code civil w wysokości 20.000 oraz
• Podtrzymali żądanie zapłaty kwoty 15.000 EUR
• publikacji wyroku na głównej stronie serwisu video.google.fr przez okres 1 miesiąca

W swych ostatnich wystąpieniach pisemnych datowanych na 21 czerwca 2007 r. spółka Google Inc. wniosła o oddalenia powództwa Zadig Productions, Jean Robert V. Oraz Mathieu V. Oraz zasądzenia na jej rzecz od powodów kwoty 50 000 EUR na podstawie artykułu 700 ncpc jak również wszelkich wydatków. [Pozwana] podniosła przede wszystkim fakt, iż jej działalność, polegająca na prowadzeniu serwisu pod adresem http://video.google.fr polega na przechowywaniu, w celu publicznego udostępnienia, filmów video na kontach osób trzecich, a zatem takie działanie stanowi udostępniania przestrzeni w rozumieniu art. 6-2 ustawy z dnia 21 czerwca 2004 zaufaniu do gospodarki cyfrowej oraz iż jej odpowiedzialność cywilna powinna być wyznaczona starannym działaniem w postaci usuwania plików, o których - jako mających charakter bezprawny - została poinformowana. Pozwana podniosła ponadto, iż powodowie nie udowodnili wysokości poniesionej przez nich szkody, której naprawienia zażądali

[pominięto]

Zarządzenie o zamknięciu rozprawy zostało wydane w dniu 21 czerwca 2007 r.

W piśmie datowanym na 28 czerwca 2007, stowarzyszenie dostawców internetu oraz usług internetowych (dalej AFA) wystąpiła z dobrowolną interwencją w tok postępowania. AFA zażądała stwierdzenia dopuszczalności wystąpienia przez nią z interwencją, a w konsekwencji uchylenia zarządzenia o zamknięciu rozprawy z 21 czerwca 2007 r. oraz zarządzenia ponownego otwarcia rozprawy, a dodatkowo oddalenia żądań powodów oraz zasądzenia od nich na jej rzecz kwoty 1500 EUR na podstawie art. 700 ncpc.

ARGUMENTY STRON

Dotyczące skuteczności dobrowolnej interwencji AFA

Zważywszy, iż zgodnie z treścią art. 783 ncpc… [komentarz: pomijam, jako nieistotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia - poruszona została tu jedynie wykładnia przepisów proceduralnych ncpc]

O naturze działalności wykonywanej przez spółkę Google Inc. oraz jej odpowiedzialności

Art. 1 ustawy n°2004-575 z 21 czerwca 2004 o zaufaniu do gospodarki cyfrowej stanowi, iż zgodnie z art. 1 ustawy n°86-1067 z 30 czerwca 1986 o wolności porozumiewania się, udostępnianie publiczne za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest dozwolone, a realizacja tejże wolności może zostać ograniczona […] wyłącznie - z jednej strony - ze względu na godność jednostki, wolności, oraz właściciela [praw własności intelektualnej] a z drugiej strony, ze względu na pluralistyczny charakter bieżących wypowiedzi oraz opinie, o ile nie jest to niezbędne; może również [zostać ograniczona]mz uwagi na ochronę porządku publicznego, ze względu na potrzeby bezpieczeństwa narodowego, wymagania dotyczące służby dla dobra ogólnego, poprzez ograniczenia techniczne właściwe dla środków takiej komunikacji, jak również ze względu na konieczność rozwoju produkcji audiowizualnej.

W znaczeniu art. 6-I-7 cytowanej ustawy wraz ze zmianami wprowadzonymi ustawą n°2006-64 z 23 stycznia 2006r., podmioty udostępniający miejsce, « nie podlegają ogólnemu obowiązkowi kontrolowania informacj i danych, które przechowują lub przekazują, ani też nie podlegają ogólnemu obowiązkowi wyszukiwania faktów lub okoliczności stanowiących bezprawne działania»

Opierając się na powyższych przepisach spółka Google Inc wskazała, iż serwis Google Video ma na celu umożliwianie dostawcom treści wideo ich przesyłanie na serwer w celu publicznego rozpowszechniania ;

Pozwana podtrzymuje, iż umożliwia w ten sposów przechowywanie obrazów i dźwięków, udostępnianych na żądanie i z wyłącznej inicjatywy użytkowników, w celu publicznego udostępnienia poprzez usługę komunikacji on-line, a tym samym działa bez jakiejkolwiek kontroli treści [przesyłanych przez użytkowników]

Pozwana precyzuje i uzasadnia, że internauta, chcąc uzyskać dostęp do usługi, musi w sposób wyraźny zaakceptować warunki ogólne korzystania z programu Google Video, a w szczególności oświadczyć i zagwarantować, iż « dopuszczone treści, Twoje oznaczenia je odróżniające oraz posiadanie i wykorzystanie ich przez Google zgodnie z treścią niniejszej umowy, nie narusza praw osób trzecich, a w szczególności praw wynikających z umowy zawartej pomiędzy Tobą i osobą trzecią, należących do osób trzecich praw własności intelektualnej, tajemnicy wytwarzania, praw dotyczących życia prywatnego oraz praw dotyczących danych osobowych, praw dotyczących reklamy oraz wszelkich innych praw majątkowych » ;

Pozwana dodaje, iż umożliwia dostarczycielom treści określić metatagi, opisy oraz inne informacje, które takie osoby mogą przesłać do Google w celu umożliwienia oznaczenia ich filmów wideo, co z kolei pozwala na klasyfikację filmów zgodnie z ich naturą oraz co definiuje kryteria rozpowszechniania [takiego filmu] od momentu udostępnienia on - line każdego pliku ;

Powodowie zaprzeczają, jakoby spółka Google Inc funkcjonowała, w świetle przytoczonych faktów, jako podmiot udostępniający przestrzeń, lecz jako edytor strony udostępniającej treść, a dokładniej jako podmiot rozpowszechniający treści audiowizualne, proponując również możliwość przesyłania dokumentu stanowiącego podstawę niniejszego sporu w sposób uznawany za świadczenie usługi video-on-demand, wykorzystując swój znak towarowy na platformie technicznej, którą kontroluje w całości, w sposób w jaki funkcjonują usługi audiowizualne w rozumieniu art. 1 ustawy z 30 września 1986 o wolności komunikacji ;

Zważywszy, że poprzez fakt udostępniania przez Pozwaną użytkownikom usługi Google Video architektury oraz środków technicznych umożliwiających klasyfikację treści, wykonując działania niezbędne dla ich dostępności publicznej, nie pozwala na zakwalifikowanie jako edytora treści ze względu na fakt, iż rzeczone treści są stale dostarczane przez samych użytkowników, co zasadniczo pozwala odróżnić usługodawcę od edytora treści, którym jest osobiści od momentu rozpowszechnienia, co powoduje z tego tytułu jej odpowiedzialność.

Zważywszy, iż spółka Google Inc., rozpatrywana wyłącznie w kategorii dostawcy przestrzeni, angażuje swoją odpowiedzalność na podstawie art. 6-1-2 ustawy o zaufaniu do gospodarki cyfrowej, zgodnie z którą « osoby fizyczne oraz prawne, które, w tym również nieodpłatnie, udostępniają, w celu publicznego rozpowszechnienia poprzez usługi przekazuj publicznego on - line, usługę przechowywania sygnałów, dzieł pisanych, obrazów, dźwięków lub wiadomości dostarczonych przez odbiorców tej usług, nie ponoszą odpowiedzialnoście cywilnej z samego faktu bezprawnego charakteru działań lub informacji udostępnianych na żądanie odbiorcy takich usług też, z powodu faktów bądź okoliczności, o których powinny były wiedzieć, jak również, jeśli od momentu w którym uzyskali wiedzę o takim bezprawnym działaniu lub bezprawnym charakterze informacji, postępowali poprawnie i należycie w celu usunięcia takich danych lub uniemożliwienia dostępu do nich.

Zważywszy, że powyższe przepisy nie kreują podstawy wyłączenia odpowiedzialności, a jednynie jej ograniczenie w przypadkach enumeratywnie wyliczonych

Zasadniczo pozwana spółka podtrzymuje, iż jej odpowiedzialność powinna być wyłączona z uwagi na fakt, iż niezwłocznie usunęła pliki, o których została poinformowana przez spółkę Zadig Productions jako mających charakter bezprawny

Pozwana powołuje, iż o pierwszym bezprawnym zdarzeniu została poifnormowana 13 kwietnia 2006r przez powodów, drugie zdarzenie zostało jej ujawnione 17 kwietnia 2006, a usunięte z indexu 19 kwietnia 2006, o trzecim zdarzeniu została poinformowana 1 grudnia 2006r i tego samego dnia usunęła sporne pliki oraz iż pliki ujawnione 23 i 25 maja 2007r. zostały usunięte natychimastowo tego samego dnia.

Wreszcie, iż jest bezsporne, iż spółka Google Inc. została poinformowana w dniu 13 kwietnia 2006r. poprzez pismo przesłane jej przez pełnomocnicka spółki Zadig Productions, o bezprawnym charakterze rozpowszechniania poprzez jej usługę Google Video dokumentu zatytułowanego « Tranquility Bay ».

Licząc od tej daty, zgodnie z przepisami przytoczonymi powyżej, została zmuszona do usunięcia przedmiotowego filmu lub też do usunięcia dostępu do niego

Można uznać, że poczynając od 15 kwietnia - aż do chwili usunięcia pliku, o który została poinformowana, [Pozwana] pozwana postępowała prawidłowo, a wypełniając swoje obowiązki jako dostarczyciela przestrzeni, nie może być pociągnięta do odpowiedzialności z tego tylko faktu, a tym samym nie moż powoływać korzystnego dla siebie przepisu art. 6-1-2 ustawy z 21 czerwca 2001 jeśli chodzi o udostępnienie on-line kolejnych przypadków w dniach 17 kwietnia 2006r., 1 grudnia 2006r. oraz 23 i 25 maja 2007r.

W rezultacie, od poinformowania o bezprawnym charakterze rzeczonej treści w pierwszy piśmie, po jej stronie leżało zastosowanie wszelkich niezbędnych środków mających na celu uniknięcie ponownego udostępnienia ; Pozwana nie wykazała, iż podjęła, w szczególności uwzględniając stopień rozwoju technologii informaycznych, konieczne czynności w celu zapobieżenia i wszelkich środków ograniczających możliwość naruszenia praw osób trzecich

Argumentacja, zgodnie z którą każde ponowne udostępnienie on line stanowi nowy fakt wymagający ponownej notyfikacji jest chybiona w tym względzie, iż jeśliby następujące po sobie udostępnienia były przypisywalne różnym użytkownikom, taka sytuacja prawna użytkowników oraz prawa podmiotów uprawnionych z tytułu praw własności intelektualnej, byłyby identyczne. [komentarz : tutaj rzeczywiście jest to dość ciężko napisane - w prasie prawnicy reprezentujący powodów podali, iż chodzi przede wszystkim o filtry metatagow, opisów i nazw plików].

Wobec niewykazania przez pozwaną dokonania koniecznych aktów staranności mających na celu uniemożliwienie ponowne udostępnienie on line dokumentu zatytułowanego « Tranquility Bay » uznane już za bezprawne, spółka Google Inc nie może powoływać się na ograniczenie odpowiedzialności przewidziane w art. 6-I-2 ustawy z 21 czrerwca 2004.

W zakresie naruszenia praw autorskich

Zwazywszy, ze zgodnie z trescią art. L 121-1 Kodeksu Wlasnosci Intelektualnej, « Autorowi przysluguje pełne prawo w odniesieniu do swjego imienia, autorstwa oraz utworu»

Iż zgodnie z trescia art. L 121-2 tegoż kodeksu, autor posiada wylaczne prawo rozpowszechnienia swojego utworu.

Zważywszy zasadniczo, iż z wymiany argumentów ustnych przedstawionych 1 grudnia 2006r. oraz 23 maja 2007r. przez P. Franck Cherki, woźny sądowy sądu wielkiej instacji, iż elementy identyfikujace sporny dokument w serwisie Google Vide nie zawieraja zadnych odniesien do współautorow, a tym samym stanowia naruszenie ich prawa do autorstwa

Co wiecej, woźny ujawnil, iz film wideo o dlugosci 53 minut, rozpowszechniany jest w « streamingu »

Zwazywsze, iz dlugosc dokumentu wydaje sie ograniczona w stosunku do swej wersji ostatecznej o dlugosci 80 minut, taki rodzaj rozpowszechniania wymusza wyswietlanie gorszej jakosci ze względu na ograniczenie długości filmu.

A tym samym, naruszenie integralności utworu zostało w ten sposób ustalone

Zważywszy z drugiej strony, iż naruszenie prawa do rozpowszechniania nie może zostać ustalone za dokonane wcześniej, niż od ustalenia, iż sporny dokument został przedstawiony na międzynarodowym festiwalu programów audiowizualnych w Biaritz, poprzedzające rozpowszechnienie w Australii poprzez kanał SBS 14 marca 2006 r. i iż nie zostało udowodnione, iż takie rozpowszechnienie zawierało inną wersję utworu będącego przedmiotem niniejszego postępowania

W zakresie naruszenia praw majatkowych

Zważywszy na treść art. L122-4 Kodeksu własności intelektualnej, „wszelkie rodzaje przedstawienia lub reprodukcji całości lub części utworu bez uzyskania zgody autora lub jego następców prawnych jest bezprawne. To samo dotyczy dokonywania zmiany formy utworu lub jakiekolwiek inne jego zmiany”

Zważywszy iż zgodnie z treścią art. L-215-1 ustęp 2 tego kodeksu, zgoda producenta wideogramu jest wymagana przed jakimkolwiek zwielokrotnieniem, publicznym udostępnieniem poprzez sprzedaż, zamianę lub najem lub publicznym wyświetleniem takiego wideogramu”

Zważywszy, iż nie zostało zasadniczo zaprzeczone, iż spólka Zadig Productions jest posiadaczem majątkowych praw autorskich do utworu Jean Roberta V. Oraz Mathieu V ani tez praw zależnych producenta wideogramu.

zostało stwierdzone naruszenie jej [tj. Zadig Productions] praw poprzez kolejne rozpowszechnienia w serwisie Google Video w dniach 17 kwietnia 2006, 1 grudnia 2006 oraz 23 i 25 maja 2007 r. Nastąpiły bez jej zgody

W kwestii odszkodowania opartego na art. 1382 Code Civil

Zważywszy, iż powodowie, na podstawie art. 1382 code civil podnieśli, iż spółka Google Inc posiadała wiedze, iż programy telewizyjne korzystają z ochrony prawnoautorskiej oraz z ochrony praw zależnych oraz iż nie podjęła żadnych rozsądnych działań mających na celu unikniecie naruszenia praw autorskich, a w szczególności uniemożliwienia wielokrotności rozpowszechniania dokumentu będącego podstawa sporu, takie podejście wpisuje się w ogólna strategie funkcjonowania na rynku VOD (Video-On-Demand) w internecie`

Jednakże takie działanie nie pokazuje jakiejkolwiek winy w rozumieniu cywilnoprawnym innej niż akty naruszenia praw autorskich wskazanych powyżej

A tym samym w zakresie żądań z tego tytułu powództwo musi zostać oddalone

W zakresie srodkow odszkodowawczych

Zważywszy, że […] film dokumentalny zatytułowany „Tranquility Bay” był rozpowszechniany poprzez serwis Google Video od 17 do 19 kwietnia 2006 r., 1 grudnia 2006 r., od 9 do 23 maja 2007 r. oraz 25 maja 2007 r., a zatem łącznie czterokrotnie przez okres 20 dni

Biorąc pod uwagę powyższe fakty:

zasądza na rzecz spółki Zadig Productions kwotę 20 000 EUR tytułem odszkodowania za naruszenie jego majątkowych praw autorskich oraz kwotę 5000 EUR tytułem naruszenia praw zależnych jako producenta wideogramu

Zasądza na rzecz Jean Robert V oraz Mathieu V. kwotę 5000 EUR dla każdego z nich jako odszkodowanie za naruszenie ich autorskich praw osobistych

Nie istnieje potrzeba wyznaczenia dla powyższych żądań kary grzywny z tytułu niewykonania wyroku sadu

Zważywszy, iż wystarczające jest nakazanie, tytułem uzupełniającego sposobu naprawienia szkody, publikacji treści niniejszego wyroku na stronie głównej strony internetowej www.google.video.fr przez okres 8 dni.

W ocenie sadu publikacja [wyroku] w prasie nie jest uzasadniona

W zakresie innych zadan

[pominięto - rozstrzygnięcie o kosztach]

Wyrok

Sad stwierdza, iż

[pominięto]

spólka Google Inc. Wykorzystując strony www.video.google.com oraz www.video.google.fr, prowadziła działalność polegająca na udostępnianiu przestrzeni

spólka Google Inc., wobec faktu iż nie podjęła niezbędnych aktów staranności w celu uniemożliwienia zachowania on line dokumentu zatytułowanych „Tranquility Bay” o czym została poinformowana jako o działaniu bezprawnym, nie może skorzystać z ograniczenia odpowiedzialności przewidzianego w art. 6-I-2 ustawy [xxx] ze zmianami wprowadzonymi ustawa - co tym samym powoduje jej odpowiedzialność cywilna

W konsekwencji:

Nakazuje spółce Google Inc., aby ta zapłaciła Jean Robert V. Oraz Mathieu V. kwoty po 5000 EUR dla każdego z nich tytułem naprawienia szkody poniesionej na skutek naruszenia ich praw do autorstwa oraz integralności ich utworu

Nakazuje spółce Google Inc. Aby ta zapłaciła spółce Zadig Productions kwotę 20 000 EUR tytułem zwrotu utraconych korzyści w ramach naprawienia szkody poniesionej na skutek naruszenia ich majątkowych praw autorskich

Nakazuje spółce Google Inc, aby ta zapłaciła spółce Zadig Productions kwotę 5000 EUR tytułem naprawienia szkody (utracone korzyści) poniesionej na skutek naruszenia jej praw producenta wideogramu

Oddala żądania spółki Zadig Productions w zakresie utraconych korzyści opartych na treści art. 1382 code civil

Zarządza publikacje treści niniejszego wyroku na stronie głównej strony www.video.google.fr przez okres 8 dni

Oddala powództwo w pozostałym zakresie sprzecznym z treścią powyższego

Nakazuje spółce Google Inc, aby ta zapłaciła spółce Zadig Productions kwotę 4000 EUR na podstawie art. 700 ncpc

Nakazuje spółce Google Inc, aby ta zapłaciła koszty, które zostaną ustalone zgodnie z treścią art. 699 ncpc

Nadaje wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności